يك قسمت ثابت هر وبلاگی احتمالا لينكدونی است.معمولا در اين قسمت وبلاگ‌نويس ليست چندتا وبلاگ يا وبسايت را كه مي‌خواهد قرار مي‌دهد.حالا تصور كنيد اين ليست به‌طور خودكار توسط خوانندگان وبلاگ توليد شود؟ جالب نيست؟

سرويس  اتورول  دقيقا همين كار را انجام مي‌دهد.سعی مي‌كنم ساده توضيح دهم:فرض كنيد تعدادی از  بازديدكننده‌های وبلاگ من (وبلاگ 1)پس از وبلاگ من به وبلاگ عصرونه بروند.حالا اگر وبلاگ من و عصرونه هردو از اتورول استفاده كنند اين بازديدكننده‌ها را پيگيری مي‌كند و بصورت خودكار وبلاگ عصرونه را در لينكدونی من نمايش مي‌دهد.به همين سادگی! حالا اگر تعداد افرادي كه از وبلاگ من به وبلاگ “يك پزشك” مي‌روند بيشتر از عصرونه باشد وبلاگ “يك پزشك” بالاتر از عصرونه نمايش داده مي‌شود.با اينكار نقش خوانندگان وبلاگها بازهم بيشتر مي‌شود.البته اين سرويس يك عيب بزرگ دارد اين كه بايد حتما در تمام اين وبلاگها ويجت اتورول قرار داشته باشد.ولی بااين حال ايده جالبی دارد.

خب لازم است يك توضيحی در مورد لينكدونی خودم بدهم.لينكهايي را كه در كنار وبلاگ من مي‌بينيد را از روز اول گذاشته‌ام.انها بدون تعارف بنوعی حق استادی بر گردن من دارند.بسيار چيزها از انها اموخته‌ام و همينجا از همگی انها تشكر مي‌كنم.اما در كنار انها بسياری وبلاگها ديگر هم هستند كه دوستشان دارم و خواننده هميشگي انها هستم.اما اگر بخواهم حتی درصدی از انها را به لينكدونی اضافه كنم كل سايدبار وبلاگ سياه خواهد شد.از طرفی به مرور زمان وبلاگهايي را كشف مي‌كنم كه بسيار برايم عزيز هستند.اما بدليل همان مشكل فوق نمي‌توان در لينكدونی انها را قرار داد.شخصا دوست دارم سرويس اتورول (يا سرويسهای مشابه در اينده) را در وبلاگم قرار داده  و مسئوليت اصلي لينكدونی برگردن خوانندگان بيفتد!تنها يك لينكدونی كوچك برای خودم قرار بدهم و در ان وبلاگهای گمانم اما جذاب را لينكدهي كنم.پس تا ان روز بايد به همين رفتار كجدار مريض ادامه داد!

برای مطالعه بيشتر.

منبع